Kanchanaburi

Afgelopen weekend ben ik naar Kanchanaburi geweest. Een indrukwekkende reis waarin ik geconfronteerd werd met de dood van honderden Nederlanders. 

Tijdens de tweede wereldoorlog wordt er ook in Zuidoost-Azië gevochten. Japan valt in 1941/1942 Maleisië en Birma binnen. De Japanners hebben een veilige bevoorradingsroute nodig. Omdat het over zee te gevaarlijk is, moet dat over land gebeuren: er moet een spoorlijn komen, van Thailand naar Birma. 

Totaal wordt er 495 km spoorlijn aangelegd. 130 km daarvan is nu nog in gebruik. Ik reisde met de trein naar de plaats van bestemming. 130 km lang heeft de trein gereden op een spoorlijn die zoveel mensenlevens kostte. 

Het aanleggen van deze spoorlijn begint aan twee kanten tegelijk: vanuit Birma en Thailand wordt er naar elkaar toegewerkt. Het lijkt een onmogelijke klus: de route die aangelegd moet worden gaat dwars door bergen en door dicht oerwoud. Daarbij komt nog de enorme hitte in het hete seizoen en de tropische regen in het regenseizoen. Er zal minstens 5 jaar nodig zijn om het af te krijgen.

De Japanners doen dit zware werk uiteraard niet zelf. Doordat ze net verschillende landen veroverd hebben, hebben ze een groot aantal krijgsgevangen (uit o.a. Nederland, Australië, Amerika en Engeland). 60.000 krijgsgevangen en ook nog 260.000 Aziaten worden gedwongen om mee te werken aan de spoorlijn.

De omstandigheden waaronder gewerkt moet worden zijn zwaar: het enige gereedschap  dat er is zijn pikhouwelen, hamers en scheppen. Het afgebroken gesteente moet weggedragen worden. Daarbij is er ook weinig en eenzijdig eten. ’s Nachts slapen de arbeiders in overvolle kampen die in het oerwoud gecreëerd zijn. Het duurt niet lang of er breken ziektes uit. Er is een dokter die kijkt wie er te ziek zijn om thuis te blijven. Er wordt dan gekeken naar je poep. Als het 40% bloed is moet je gewoon aan het werk, maar als het 70% bloed is mag je een dag in het kamp blijven. Het zijn echt onmenselijke omstandigheden!

De bewakers die toezicht houden op de arbeiders, die gebruik mogen maken van lijfstraffen. Vaak is er sprake van meedogenloze behandelingen van deze bewakers.

Vanaf april 1943 neemt de druk toe: de Japanners willen dat de spoorlijn snel af is. Daarom moeten de mannen langer werken, vaak tot diep in de nacht. De Hellfire Pass is een gedeelte van de spoorlijn waarbij dwars door een berg gehakt moet worden. 60 meter lang, en vaak 10 meter hoog. ’s Nachts branden er vuren. De schaduw van de mannen valt op de muur. Samen met het flikkerende licht lijkt dit op het vuur van de hel. Dit deel van de spoorlijn heeft zijn naar daaraan te danken. 

Doordat er deze laatste periode heel hard gewerkt wordt, is de spoorlijn snel af: veel sneller dan de geplande 5 jaar. Van december 1943 tot augustus 1945 is de spoorlijn in gebruik.

Duizenden mannen stierven hier aan uitputting, mishandeling, ondervoeding en ziekte. Van de 60.000 krijgsgevangenen sterven er meer dan 15.000. Van de 260.000 Aziatische werkers sterven er meer dan 100.000. In totaal sterven er meer dan 1.800 Nederlanders.

De meeste Nederlanders zijn begraven op deze begraafplaats in Kanchanaburi. Ruim 1800 graven. Heel indrukwekkend om langs te lopen!

Dit bericht is geplaatst in 2018. Bookmark de permalink.

Een reactie op Kanchanaburi

  1. angelina poppeliers schreef:

    wat indrukwekkend omdat allemaal te lezen ik geniet daar wel van echt waar geniet nog maar ervan voor je het weet is het voorbij

Reacties zijn gesloten.