Allemaal indrukken & De Regenboog

Ha lieve mensen,

Het is een week geleden dat ik uit Nederland vertrok en in Thailand ben aangekomen. Daarom wordt het tijd dat ik jullie een beetje bijpraat over mijn leven hier.

Op donderdag 16 november vertrokken we om 17.15h met een KLM naar Bangkok. Ik heb het over we omdat Reinout en Arenda en hun kinderen ook op dat moment teruggingen naar Thailand, na een verlofperiode in Nederland. Na een korte nacht met weinig slaap kwamen we op vrijdag 17 november aan Suvarnabhumi Airport in Bangkok. Toen ik het vliegtuig uitstapte, voelde ik gelijk de warmte om me heen, het is hier ongeveer 30 graden.

Na een uurtje rijden waren we bij het huis van Reinout en Arenda, en daarna brachten ze mij naar mijn huis. Dat is een appartement in het guesthouse van het OMF kantoor in Bangkok. Ondanks de korte nacht had ik nog best wat energie. Ik was benieuwd naar mijn huis, wat de komende acht maanden mijn thuis zal zijn. Bij binnenkomst ben ik verbaasd over de ruimte, het is heel groot. Kijk maar bij de foto’s hoe het eruitziet. Eén van de kamers van mijn huis is de school. Die ga ik maandag en dinsdag inrichten.

Mijn eerste weekend werd ik omgeven door Nederlanders die op dat moment in het guesthouse zijn. Het zijn zendingsgezinnen die voor een speciale schoolweek in Bangkok zijn. Ook mijn collega-leerkracht Leander is er, die ik ook ken uit Nederland. Het is fijn om een bekend iemand in de buurt te hebben! 🙂

De dagen die volgen waan ik me in het leven in Bangkok. En wat zie ik veel dingen die anders zijn! (Ze zijn niet vreemd, maar gewoon anders)

Het verkeer hier in Bangkok is wat je noemt bijzonder. Ze rijden aan de linkerkant van de weg en iedereen doet maar wat. Er zouden best regels kunnen zijn, maar daar houdt niemand zich aan. Er rijden vooral veel brommers rond, ook auto’s, maar weinig fietsen. Zelf heb ik fiets zodat ik nog eens ergens kan komen. Anders kan ik ook de brommertaxi nemen. Daar kun je met veel mensen op, minstens drie, soms ook nog wat kinderen. Ook hebben veel mensen geen rijbewijs, dat wordt dan ook nooit gecontroleerd. Een samenvatting in één woord: Chaos. (maar wel een chaos waarin ik gewoon kan fietsen 😉 )

Er zijn hier in Thailand behoorlijk wat verschillen qua cultuur. Zo is je hoofd ‘heilig’ (iemands hoofd raak je NIET aan), en zijn je voeten je ‘slechtste’ lichaamsdeel. Met je voet een deur openhouden is not done. Ook mag de onderkant van je voet niet naar iemand wijzen.

Als je iemand begroet doe je dat door de wai: je handpalmen tegen elkaar te doen ter hoogte van je neus, en een knikje met je hoofd geven. De hoogte van je handen is afhankelijk tegen wie je wai’t, naar een lagere rang moet je laag wai’en, naar een hogere rang moet je hoog wai’en. Lekker ingewikkeld allemaal, vaak doe ik gewoon wat, dan kom ik er vast vanzelf achter of het een beetje klopt.

Thais is best een ingewikkelde taal. Het zijn tekentjes waar ik echt niks van kan lezen. Mijn eerste woord Thai is Sawatdii kha. Het is ook gelijk mijn enige woord die ik ken. Het betekent trouwens hallo.

In de komende maanden dat ik hier ben zal ik waarschijnlijk wat Thais gaan studeren. Zodat ik me (een heel klein beetje) verstaanbaar kan maken.

Als ik deze blog schrijf is het hier al avond, in Nederland nog niet. Er is een verschil van zes uur. Wat ik opvallend vind is dat het om 18.00 al donker is buiten. Ik heb geluk dat ik juist in november naar Thailand ga: het koude, droge seizoen is net begonnen, wat betekent dat het ongeveer 30 graden is en niet dagelijks een tropische regenbui, maar slechts af en toe. Ondanks dat het ‘slechts’ rond de 30 graden is, is het soms best warm. Een aantal keer per dag omkleden en douchen hoort tot mijn dagelijkse routine.

Afgelopen maandag en dinsdag ben ik bezig geweest in mijn klas. Alle boeken en methoden uitzoeken, kijken welke materialen er allemaal in de klas zijn. Bedenken hoe ik de tafels en stoelen wil hebben, en nog veel meer. Het was een heel werk. Woensdag begon de school. De jongens kwamen om 8.45 de klas in en toen ging mijn echte werk beginnen. Wat was het leuk om les te geven aan deze jongens. Ik moet nog in mijn ritme komen, maar heb heel hard genoten van deze eerste dagen. De school had geen naam, dus die hebben we ook bedacht. Onze school heet De Regenboog. Een teken aan de hemel dat gaat over Gods trouw. En dat God trouw is, dat heb ik wel gemerkt in de eerste dagen dat ik hier ben. Hij weet precies wat ik nodig heb en gaf me een fijn eerste weekend met leuke mensen! De jongens hebben De Regenboog geschilderd en dat hangt aan de deur van het klaslokaal. Steeds als we er naar kijken, worden we weer herinnerd aan de betekenis.

Dat was ‘m voor deze keer, al zou ik nog veel meer kunnen vertellen. Mijn voornemen is om geregeld wat te schrijven over mijn belevenissen. We gaan zien of dat ook lukt 😉

Lieve groet, Patricia

Geplaatst in 2017 | 2 reacties

Voorbereidingen & inleven in Jona

De voorbereidingen voor mijn reis naar Thailand zijn al sinds maart aan de gang. Begin maart kom ik via de Driestar in aanraking met de advertentie waarin leerkrachten in Thailand gezocht worden. Toen ging het balletje rollen. Dat balletje rolt nu in de zomerperiode even iets langzamer, maar zal daarna weer volop verdergaan.

Het begint met een gesprek op het OMF kantoor. Ze willen graag horen welke redenen ik heb om op de advertentie te reageren. Vervolgens krijg ik een week bedenktijd of ik wel of niet het proces in wil gaan. Wel dus 🙂 Daarna word ik overladen met formulieren die ik in moet vullen. Dat is gelukkig achter de rug. Hierna word ik in contact gebracht van Reinout en Arenda van Heiningen. Aan de kinderen van dat gezin zal ik een jaar les gaan geven. Eind mei Skypen we met elkaar, en wat is het leuk om ze nu ook ‘in het echt’ te zien. Nu wordt het voor mij allemaal weer wat concreter, dit is waar ik het voor doe.

In de tijd erna volgt een psychologisch assessment, een gesprek over verzekeringen en een gedeelte van de medische keuring (de rest volgt na de vakantie). Ook zet ik mijn TFC (thuis-front-commissie) op. Zij helpen en ondersteunen mij in de voorbereidingen en tijdens mijn verblijf in Thailand. Wat nu vooral nog moet gebeuren is het financiële gedeelte.

Wat de toekomst me zal brengen? Geen idee. Het zal vast een onvergetelijke ervaring worden 🙂 Soms (of eigenlijk: vaak) ga ik weer met volle moed verder met de voorbereidingen. Soms heb ik echter ook geen moed meer om nog verder te gaan. Dan voel ik me een beetje zoals Jona zich gevoeld moet hebben. Hij werd door God geroepen om naar Ninevé te gaan, maar hij zocht een uitweg om niet te hoeven. Hij ging naar de haven om een schip te zoeken dat de andere kant op zou gaan. Soms voelt het alsof ik ook naar die haven ga om te zoeken naar een schip dat een andere weg gaat. Soms zou ik graag gewoon een baan zoeken in Nederland het al het ‘Thailand-spul’ achter me laten. Gelukkig laat God dat niet toe, en geeft Hij me moed om toch weer verder te gaan. Want als God roept, wie ben ik dan om een andere weg te gaan?

Geplaatst in 2017 | 1 reactie

Blog 1.0

De eerste blog over de voorbereiding en alles wat daarbij komt kijken, volgt binnenkort! 🙂

Geplaatst in 2017 | Reacties uitgeschakeld voor Blog 1.0