Van de tropen naar de droogte…

Nog 4 dagen, dan ben ik weer terug in Nederland. En wat is het lekker koel weer daar. Geen 34 graden, maar gewoon 28. Dat wordt genieten! 🙂

Mijn tijd hier in Thailand zit er bijna op. Gisteren (donderdag) was de laatste schooldag. Met elkaar maakten we er een gezellige dag van, deden we spelletjes en keken we naar de film Mees Kees. Vandaag (vrijdag) heb ik de klas opgeruimd. Alle boeken en spullen van groep 2 – 4 – 6 eruit. Alle boeken en spullen van groep 3 – 5 – 7 erin. Ook de administratie is afgerond en de overdracht is geschreven. Vandaag deed ik de deur van mijn school ‘De Regenboog’ voorgoed achter me dicht. Dat klinkt heel emotioneel en dramatisch, en het voelt ook wel een beetje weemoedig. Mijn taak als directeur – leerkracht – conciërge – EHBO’er – schoonmaker zit erop. Deze week kregen we nog bezoek van 2 Nederlandse kinderen. Wat was het gezellig met 5 jongens en 2 juffen! Omdat het de laatste keer was dat wij met elkaar les hebben, maakten we er een feestje van 🙂

Vanavond (vrijdag) ging ik uit eten met een aantal mensen die hier werken en/of wonen. We gingen naar de grote markt, om daar typisch Thais te eten. Pad Thai is wel m’n favoriet 🙂 

Ondertussen is het tijd voor de volgende uitdaging: het inpakken van mijn spullen, en dat zijn er in de loop van het jaar best veel geworden. 🙂 Gelukkig mag ik een (paar) extra koffer(s) meenemen, dus dat gaat vast goed komen. Daarnaast ga ik ook nog genieten van mijn leven hier, van de mensen, van de cultuur, van de regen (hier hebben we wèl regen, en veel) 😉 .

Nogmaals, heel erg bedankt voor het meeleven, de kaarten, etc. Dat is heel fijn!

Hartelijke groeten uit Thailand!

Patricia

Geplaatst in 2018 | Reacties uitgeschakeld voor Van de tropen naar de droogte…

Thailand vs. Nederland (2)

Over minder dan drie weken kom ik weer terug naar Nederland. Tot die tijd geniet ik nog hard van het leven hier. Tijd om nog een blogje te schrijven over de verschillen tussen Thailand en Nederland.

Nageroepen worden. Als ik op de fiets naar de winkel of de markt ga, word ik vaak bekeken. Het gebeurt geregeld dat mensen ‘hello’ roepen. Gewoon omdat ik een blanke ben, of om te laten zien dat ze een woordje Engels spreken.

In de winkel. Ik verbaas me vaak over de aanbiedingen die er zijn in de supermarkt. ‘In de reclame van 36B voor 35B‘ Dat scheelt 1 Baht >> €0,03. 🙂

Banen. In Thailand is de werkeloosheid relatief laag. De meeste mensen werken en hebben de meest uiteenlopende banen. * Bij de grote supermarkt mag je je karretje overal achterlaten. Er zijn daar mensen in dienst die de hele dag winkelwagens verzamelen. * In een groot winkelcentrum zag ik pas een schrobmachine met iemand erop rijden. Daaráchter liep een jongen met een dweil de grond droog te maken. Hij volgde precies de machine. Waarschijnlijk doet-ie dat de hele dag. * Sommige mensen staan de hele dag met hun fruitkraampje langs de weg. Ze snijden vers fruit en gaan naar huis als het op is. En dat 7 dagen in de week. * In Bangkok heb je veel beveiligde woonwijken. Je kan door een slagboom naar binnen en het wordt 24 uur per dag bewaakt. De bewakers werken daar 12 uur per dag. 15 dagen achter elkaar hebben ze dagdienst, daarna 15 dagen lang nachtdienst. * Pas stonden er twee mensen bij de slagbomen van een wijk met vlaggen te zwaaien, en het zag eruit alsof ze daar al lange tijd stonden. * De straat aanvegen, zelfs om 5.00h in de morgen: het is een normale zaak in Bangkok. * Als je schoonmaker bent op het vliegveld krijg je de taak om prullenbakken te legen. Maar dan moet je eerst alle bekers en flesjes controleren. Als er nog iets vloeibaars inzit, moet dat in een emmer gegoten worden. 

Al met al een heleboel ‘bijzondere’ banen. Waar men niet heel veel voor betaald krijgt. Ik voel me bijzonder bevoorrecht: ik heb genoeg vrije tijd en genoeg geld om van te leven.

Vervoer. Wat je allemaal kunt vervoeren op een brommer? Veel. Heel veel. In Vietnam kunnen ze er wat van, daar kun je verhuizen met een brommer, maar ook de Thai weten wel raad met brommers. * Een man op de brommer. Zijn ene hand aan het stuur, in zijn andere hand een kip. * Twee volwassenen op de brommer. Met daarbij nog twee honden. * Drie volwassenen op een brommer kan precies, kan ik uit ervaring zeggen. * Twee vrouwen een een brommer, de achterste vrouw houdt twee grote (minstens 40cm doorsnee) schalen met eten vast. * Twee volwassenen en 3 kleine kinderen. * Ruim 300 eieren achterop.

Toiletten. Wc’s zijn een verhaal apart. Vooral in de niet toeristische delen van Thailand. Vaak kom je dan hurk-wc’s tegen. Wc-papier kennen ze ook lang niet overal. Dan kun je gebruik maken van een kraan met een spuit die aan de muur hangt. En als dat er niet is, is er altijd wel een grote bak water. Met een klein bakje kun je daar water uit scheppen en jezelf schoonmaken (en heel nat 😉 ). Doortrekken doe je door met dat bakje water in de wc te gieten. Gelukkig heb ik thuis wel gewoon een ‘Westers’ toilet. 🙂

Zwerfhonden. Er zijn veel straathonden in mijn wijk. Achter de Mission Home ligt een moeras waar de honden geregeld verblijven. En ze krijgen soms ook te eten: restjes rijst. Dan blijven ze natuurlijk komen. Deze honden doen mij niets, ze zijn heel schuw. Dat mensen de zwerfhonden eten geven heeft te maken met het geloof in reïncarnatie. Het kan natuurlijk zijn dat één van je voorouders als hond gereïncarneerd is, die moet je dan wel verzorgen.

Er lopen ook honden rond die wel een eigenaar hebben, maar overdag de hele straat door ‘zwerven’. Én we hebben Toffie, de hond die hier woont. Een heel lief beest, alleen niet normaal op een foto te krijgen 😉

Koninklijk. Afgelopen week viel het me op dat veel Thai gele kleding dragen. Ik vroeg het aan Nan, mijn taallerares. Het heeft te maken met de koning. De Thai zijn heel koninklijk gezind. Deze maand is de koning jarig. De koning is op een maandag geboren. De kleur van de maandag is geel (elke dag heeft een andere kleur). Zoals wij dus op koningsdag (één dag) oranje kleding aandoen, zo doen ze dat hier dus een hele maand. Dat de Thai zo koninklijk gezind zijn, blijkt wel uit het aantal foto’s dat er van hun koning te zien zijn in het openbaar. Veel, ontelbaar veel. Je vind werkelijk óveral foto’s, op levensgroot formaat. 

Het volkslied van Thailand is tweemaal per dag te horen in openbare gelegenheden: om 8.00h en 18.00h. Ik was een keer om 18.00h in de stationshal. Klik op dit filmpje om te zien wat er dan gebeurt. 🙂 Ineens staat iedereen stil. De mensen die eerst zitten, staan op (behalve een enkele monnik). Meezingers heb ik niet gehoord. Wel zie ik mensen die gewoon verder lezen en praten. Na afloop gaat iedereen ook verder waar hij gebleven was. 


Aan alle leuke dingen komt een einde, zo ook aan deze opsomming met verschillen. Ik dank je voor het meelezen (en meegenieten?). Laat gerust een reactie achter, dat vind ik leuk!

Geplaatst in 2018 | 2 reacties

Kanchanaburi

Afgelopen weekend ben ik naar Kanchanaburi geweest. Een indrukwekkende reis waarin ik geconfronteerd werd met de dood van honderden Nederlanders. 

Tijdens de tweede wereldoorlog wordt er ook in Zuidoost-Azië gevochten. Japan valt in 1941/1942 Maleisië en Birma binnen. De Japanners hebben een veilige bevoorradingsroute nodig. Omdat het over zee te gevaarlijk is, moet dat over land gebeuren: er moet een spoorlijn komen, van Thailand naar Birma. 

Totaal wordt er 495 km spoorlijn aangelegd. 130 km daarvan is nu nog in gebruik. Ik reisde met de trein naar de plaats van bestemming. 130 km lang heeft de trein gereden op een spoorlijn die zoveel mensenlevens kostte. 

Het aanleggen van deze spoorlijn begint aan twee kanten tegelijk: vanuit Birma en Thailand wordt er naar elkaar toegewerkt. Het lijkt een onmogelijke klus: de route die aangelegd moet worden gaat dwars door bergen en door dicht oerwoud. Daarbij komt nog de enorme hitte in het hete seizoen en de tropische regen in het regenseizoen. Er zal minstens 5 jaar nodig zijn om het af te krijgen.

De Japanners doen dit zware werk uiteraard niet zelf. Doordat ze net verschillende landen veroverd hebben, hebben ze een groot aantal krijgsgevangen (uit o.a. Nederland, Australië, Amerika en Engeland). 60.000 krijgsgevangen en ook nog 260.000 Aziaten worden gedwongen om mee te werken aan de spoorlijn.

De omstandigheden waaronder gewerkt moet worden zijn zwaar: het enige gereedschap  dat er is zijn pikhouwelen, hamers en scheppen. Het afgebroken gesteente moet weggedragen worden. Daarbij is er ook weinig en eenzijdig eten. ’s Nachts slapen de arbeiders in overvolle kampen die in het oerwoud gecreëerd zijn. Het duurt niet lang of er breken ziektes uit. Er is een dokter die kijkt wie er te ziek zijn om thuis te blijven. Er wordt dan gekeken naar je poep. Als het 40% bloed is moet je gewoon aan het werk, maar als het 70% bloed is mag je een dag in het kamp blijven. Het zijn echt onmenselijke omstandigheden!

De bewakers die toezicht houden op de arbeiders, die gebruik mogen maken van lijfstraffen. Vaak is er sprake van meedogenloze behandelingen van deze bewakers.

Vanaf april 1943 neemt de druk toe: de Japanners willen dat de spoorlijn snel af is. Daarom moeten de mannen langer werken, vaak tot diep in de nacht. De Hellfire Pass is een gedeelte van de spoorlijn waarbij dwars door een berg gehakt moet worden. 60 meter lang, en vaak 10 meter hoog. ’s Nachts branden er vuren. De schaduw van de mannen valt op de muur. Samen met het flikkerende licht lijkt dit op het vuur van de hel. Dit deel van de spoorlijn heeft zijn naar daaraan te danken. 

Doordat er deze laatste periode heel hard gewerkt wordt, is de spoorlijn snel af: veel sneller dan de geplande 5 jaar. Van december 1943 tot augustus 1945 is de spoorlijn in gebruik.

Duizenden mannen stierven hier aan uitputting, mishandeling, ondervoeding en ziekte. Van de 60.000 krijgsgevangenen sterven er meer dan 15.000. Van de 260.000 Aziatische werkers sterven er meer dan 100.000. In totaal sterven er meer dan 1.800 Nederlanders.

De meeste Nederlanders zijn begraven op deze begraafplaats in Kanchanaburi. Ruim 1800 graven. Heel indrukwekkend om langs te lopen!

Geplaatst in 2018 | 1 reactie

Vietman, WOII en olifanten

Het is alweer een paar weken geleden dat Carina en ik op reis gingen naar Vietnam. Yes, het was weer tijd voor onze verplichte stedentrip. Ons visum zou bijna verlopen, dus dan moet je het land uit om in het buitenland een nieuwe aan te vragen. Dit keer in Vietnam dus. Een mooie gelegenheid om kennis te maken met dat land. Een inkijkje in het dagboek dat ik daar schreef.

(1) Vietnam. Wat een nieuwe indrukken. Wat een chaos. Wat een belevenis. Als ik hier in Hanoi rondloop val ik van de ene in de andere verbazing.

Vooral het verkeer. Men rijdt hier weer aan de rechterkant van de weg (in tegenstelling tot Thailand) maar hier geldt vooral het recht van de grootste en het snelste voertuig en de hardste toeter. Als voetganger moet ik zelf alert zijn, want ze stoppen echt niet voor je. Dat maakt oversteken tot een heuse survival 🙂
En je kan hier alles, ja echt álles meenemen op je brommer, van bloemen tot watertonnen, van bakstenen tot rollen tapijt.
De dag begonnen we met op zoek gaan naar een geldautomaat. Nadat we van het kastje naar de muur (of: van de ene ATMmachine naar de andere bank) waren gestuurd, vonden we een automaat die onze Thaise pas wél accepteerde. Eindelijk konden we onze miljoentjes pinnen. Ik ben trotse eigenaar van 6 miljoen Vietnamese Dong 🙂 , wat weer ruim 8000 Thaise Baht is. Het klinkt allemaal heel veel, maar in euro’s valt het wel mee 😉
Als je je afvraagt waarvoor we in Vietnam zijn? We zijn hier voor een nieuw visum, en die is ondertussen aangevraagd. 

 

(2) Een nieuwe dag in Vietnam. De dag waarop we ons nieuwe visum gaan ophalen. De Thaise ambassade ligt op zo’n 30 minuten lopen, so let the survival begin 😉 Het is leuk om hier in Hanoi rond te lopen. Je komt ogen en oren te kort om alles in je op te nemen. Piepkleine winkeltjes, volledig volgestouwd met spullen. Fietsen met voorop en achterop grote manden waaruit mango’s en ananassen verkocht worden. Fietsen met voorop een bankje voor 2 personen, aangedreven door mensenkracht (ook wel riksja genoemd). Heel vaak worden we nageroepen of we zo’n taxi willen gebruiken. Ook kregen we les in hoe je over moet steken op een druk kruispunt. In deze video kun je zelf zien hoe je dat doet. Wees gerust, het loopt goed af!
En het visum? Dat hebben we binnen. YES! We mogen weer terug naar Thailand.

Wil je nog een filmpje zien van Vietnam? Klik dan hier en hier.

Weer terug in Thailand was het tijd om met de andere twee home-school-teachers les te geven. Hun gezinnen zijn in Bangkok voor een vergadering. Het is dan begin mei, dus een mooi moment om de kinderen te leren over WOII, de bevrijding, en dodenherdenking. Daarnaast houden we onze eigen koningsdag, inclusief koningsspelen en zingen bij de (Nederlandse) vlag. 

Na deze lekker Nederlandse lessen is het voor mij meivakantie. Ik ga op reis met de trein. Dit is een relatief veilig en ook goedkoop vervoersmiddel. Met de nachttrein ga ik naar Chiang Mai. ’s Avonds stap ik op op station Don Muang in Bangkok. Mijn tweedeklas bed is al opgemaakt: 2 bankjes zijn uitgeklapt, een matrasje erop, een gordijntje ervoor and that’s it. Als Nederlanders staan we erom bekend dat we lange mensen zijn, maar tóch pas ik precíés in het bed. Het slaapt prima. Ruim 11 uur en 729 km later ben ik op plaats van bestemming: Chiang Mai. 

Tijdens mijn verblijf in Chiang Mai geniet ik van de natuur die te vinden is buiten de stad. Het ligt tussen een aantal bergen. Ook de hoogste berg van Thailand ligt er in de buurt: 2565 meter boven de zeespiegel. Het was daar best fris: ’s morgens om 6.00h was het slechts 9 graden. Om 11.30 is het 19 graden. Brrr! Wat ik bijzonder vind, is dat alle bergtoppen die ik zie, bedekt zijn met bomen. Het is prachtig om alle frisgroene natuur te zien! Een grote tegenstelling met mijn woonplaats Bangkok.

Voor mijn vertrek naar Thailand werd me soms gevraagd of ik ook een ritje op een olifant zou gaan maken. Ja, misschien wel, is wat ik dan antwoordde.

Maar echt, ga nooit, maar dan ook nóóit een ritje maken op een olifant!

Olifanten zijn wilde dieren. Om ze tam te maken (zodat ze bereden kunnen worden) wordt veel geweld gebruikt. Ook worden olifanten allerlei kunstje aangeleerd, ze worden weggehaald van familie (terwijl het kuddedieren zijn), en het geld dat verdient wordt staat ver boven het dierenwelzijn. Ondanks deze nare dingen, zijn er nog veel slechte olifantenkampen te vinden in Thailand. 

Gelukkig worden er ook steeds olifanten ‘gered’ uit de toeristenindustrie, maar omdat ze vaak zo mishandeld zijn, kunnen ze niet meer uitgezet worden in het wild. Deze dieren worden opgevangen in goede olifantenreservaten. Hier hebben de dieren vrijheid, hebben ze vrije toegang tot eten en water en worden er geen shows opgevoerd. Bij zo’n olifantenreservaat ben ik op bezoek geweest om met eigen ogen te zien hoe de dieren leven. 

Wat is het leuk om deze dieren van dichtbij mee te maken! Wat een enorme dieren zijn het, veel groter dan ik ben. Maar ik hoef niet bang voor ze te zijn, verzekert de gids me. Zolang ze vrolijk met hun oren heen en weer wapperen, zijn ze ontspannen en is er niets aan de hand. We beginnen met het voeren van de olifanten. Bananen zijn voor olifanten wat snoep is voor kinderen. Ook suikerrietstengels vinden ze heerlijk. Olifanten hebben een hele goede neus. Dus ook als mijn tas met bananen leeg is, komt de slurf weer naar me toe om aan m’n tas te ruiken. Na het eten geven is het tijd voor het modderbad. De dieren gooien zichzelf onder de modder als bescherming tegen de brandende zon. We mogen een handje helpen. Modder gooien tegen de olifanten 🙂

Om de olifanten wat afkoeling te geven, is er ook een waterpoel. Gewapend met een bakje en borstel gaan we het water in. Naast dat we de olifanten een schoonmaakbeurt geven wordt er ook gespeeld met water. Door de olifanten, maar ook door mensen 😉

Al met al is dit een hele gave ervaring! En kom jij ooit nog eens in Thailand? Dan is het zeker een aanrader om zo’n goede olifantenfarm te bezoeken.

Een hartelijke groet uit Thailand!

Patricia

Geplaatst in 2018 | 2 reacties

Thailand vs. Nederland (1)

Ik ben nu ruim vijf maanden in Thailand (het voelt al veel langer), en ik heb nog maar drie maanden in het verschiet (dat is heel weinig). Tijd om de volgende vraag eens uitgebreid te beantwoorden.

Wat maakt Thailand nu anders dan Nederland?

Het weer. Momenteel zijn we in het hete seizoen. Dat begon eind maart en gaat door tot mei. De temperaturen komen overdag vaak boven de 35 graden uit. ’s Nachts wordt het niet koeler dan 27 graden. Overdag in de airco in de klas is het prima te doen en ’s nachts in de airco is het ook goed te doen. Buiten de schooltijden om leef ik zonder airco. Het is warm, en ik raak eraan gewend om peentjes te zweten en soms een paar keer per dag te douchen (stinken is in Thailand not done). Het leven gaat gewoon door, ook met warm weer. Dus ook mijn fietstochten naar de markt en de winkels horen erbij. Gewoon even omkleden bij thuiskomst en klaar 🙂

Dit jaar is het hete seizoen een beetje anders dan andere jaren: hitte, (soms) koelte en regen. Een paar keer gebeurde het dat het een week wat koeler is en het veel regent (lees: bijna elke dag een flinke bui en onweer). Dan is het gelijk minder warm, twee keer was het zelfs zo fris dat ik m’n trui weer aan kon doen 🙂 (het was 26 graden en het waaide hard 😉 ) 

Het is hier qua temperatuur dus altijd zomer. Er is geen herfst waarin de bomen hun bladeren verliezen. Dat doen ze namelijk het hele jaar door. Elke morgen wordt het OMF terrein aangeveegd en de hoop bladeren opgeruimd. Elke dag.

De kleur. Het is verwonderlijk (of: verbazingwekkend) voor een westerling om de Thaise bevolking in hun kleding te zien. Zelfs in het hete seizoen zie ik veel mensen met lange mouwen en lange broeken in donkere kleuren. Brommertaxichauffeurs hebben daarbij vaak ook nog handschoenen aan. Veel van deze kleding heeft iets te maken met het schoonheidsideaal dat geldt voor de Thai. Ze doen er alles aan om zo wit mogelijk te zijn. In veel verzorgingsproducten zit ‘whitening’. In de supermarkt liggen tientallen zalfjes en crèmepjes om je huis witter te maken. Met Songkran werd er witte klei in m’n gezicht gesmeerd, wat daar ook een link mee heeft. Ook loopt men met paraplu’s om zichzelf tegen de zon te beschermen. Als westerling heb ik een lichte huid, dus ik maak me nog geen zorgen om me witter te maken 😉 , of misschien toch wel, merkte ik vandaag.

Pas had ik een week waarin ik veel buiten was. Nu ik weer thuis ben, maakte de schoonmaakster me vandaag duidelijk dat mijn huid donkerder was geworden. Ze gebruikte het woord ดำ [dam] dat ‘zwart’ betekent (kun je nagaan hóé bruin ik wel geworden ben 😉 )

De markt. Een markt is een markt, zou je zeggen. Toch zie ik verschil tussen een Thaise markt en een Nederlandse. In NL is de groentekraam netjes geordend in mandjes of bakjes. Hier ligt alles gewoon bij elkaar op een plank. Ze verkopen hier een talloze  verschillende groene groenten, waarvan ik meeste niet ken en (nog) niet heb geprobeerd. De groente wordt geregeld even natgespoten, zodat het er vers uitziet. 

Producten op de markt zijn enorm goedkoop. Een maaltijd kun je er ook halen, ongeveer de helft van de markt bestaat uit kraampjes waar ze ter plekke eten klaarmaken. Eten in Thailand is flink pittig, waardoor ik er niet zo vaak eten koop. 

De was. Waar in NL de was binnen of in privé omstandigheden gedaan wordt, hangt de was hier gewoon langs de straat te drogen. Waarom ook niet? Mijn was wordt voor mij gedaan (heel handig). De volgende dag is het gewassen en gestreken. Er is geen garantie dat vlekken ook uit je kleren gaan. Soms gewoon niet. Men wast hier met koud water. Ook uit de kraan in de keuken en de wastafel in de badkamer komt alleen koud water. Dat wil zeggen: in het koude seizoen heel koud, in het hete seizoen vrij warm water. Je zou willen dat het andersom is 🙂

 

Het levensritme. Het leven gaat hier 24/7 door. Supermarkten zijn 24 uur per dag open. Zelfs de McDonald’s bezorgt hier 24 uur per dag. Voor het geval ik een keer met honger wakker wordt… 😉 Je kan hier ook gerust om 22.00u nog naar de kapper gaan. Mensen staan hier vroeg in de morgen op (en met vroeg bedoel ik dan 4.00u) Ze bereiden zich voor op de nieuwe dag. Mensen die ’s morgens met een kraam op de ochtendmarkt staan, gaan dan inkopen doen. Op het heetst van de dag zie je weinig mensen op straat. Aan het einde van de middag begint de drukte voor de avondmarkt. 

Het uiterlijk. De mensen in Thailand lijken best wel op elkaar. Ze hebben namelijk allemaal donkere ogen en donkere haren. Met uitzondering van de geverfde haren die ik soms ook tegenkom in allerhande kleuren. Ook zijn de mensen best klein. Ik voel me groot 🙂 Op de markt hebben ze mijn schoenmaat niet, waardoor ik -toen mijn slippers kapot gingen en ik nieuwe nodig had – genoodzaakt was een paar herenslippers te kopen. Die maten gaan namelijk wel verder dan maat 39. Over kleding gesproken, veel Thai geven daar niet zo om. Alle kleding- en kleurencombinaties zijn mogelijk. 

De lucht. Toen ik net in Thailand was, zag ik soms mensen met mondkapjes op hun werk doen. Zoals in NL tandartsen met mondkapjes op hun werk doen. Eerst leek het me wat overdreven, maar nu ik hier langer ben, ga ik het steeds meer begrijpen. De luchtkwaliteit is hier namelijk behoorlijk slecht. Geregeld staat er een artikel in de Bangkok Post met het bericht dat ‘de luchtkwaliteit van Bangkok gevaarlijke niveaus bereikt’. Soms wordt in zo’n artikel geadviseerd om binnen te blijven en scholen tijdelijk te sluiten. Als ik me buiten in het verkeer begeef, kan ik me iets voorstellen bij die ‘gevaarlijke luchtkwaliteit’. Brommers, auto’s en vrachtwagens laten slierten aan zwarte rook achter – die ik inadem. 

Heel veel smog                                      &                                  iets minder smog.

 

~ wordt vervolgd ~

Geplaatst in 2018 | 1 reactie

Happy New Year!

Water. Waterpistolen. Tuinslangen. Bloemetjesblousjes (die van mij is oranje) 🙂 Witte ‘klei’. Nog meer (ijs)water. Hoera, het is Songkran, oftewel Thais nieuwjaar. En dat wordt uitbundig gevierd door zo’n beetje álle inwoners van Thailand. 

Voor de derde (!) keer in 4 maanden wordt hier nieuw jaar gevierd. Het begon met de ons bekende jaarwisseling op 1 januari. Vervolgens op 16 februari het Chinees nieuwjaar, dat vooral gevierd werd door de Chinese inwoners van Thailand. En sinds gisteren, 13 april, is het Thais nieuwjaar aan de gang. Drie dagen lang is het feest om een nieuw jaar in te luiden. Niet met oliebollen en vuurwerk, maar met een enorm groot watergevecht. Iedereen mag iedereen natgooien, gezichten worden ingesmeerd met een soort witte klei (wat het precies is, weet ik nog niet), er klinkt harde muziek en er is veel drank. En dat dus drie dagen achter elkaar. 

Op vrijdag is de verjaardag van Manuel. Daar ga ik ’s morgens naartoe. Met de familie vieren we in de tuin Songkran: een watergevecht. Heerlijk, want het is warm: 36 graden.

Ook gaan we een rondje rijden op de brommer. Gewapend met waterpistolen. Iedereen die we tegenkomen, mogen we natspuiten. En uiteraard andersom, ook wij worden nog natter (hoewel we al doorweekt waren). Daarnaast stoppen we geregeld om ingesmeerd te worden met klei (wat er overigens ook snel weer afspoelt). Bijzonder om te zien wie er allemaal langs de weg zitten om anderen nat te gooien. Kinderen met waterpistolen, een oudere vrouw met een tuinslang… jaja, het is een feest waar álle generaties aan meedoen 🙂 Mensen hebben tonnen water klaarstaan met bakjes om te gooien. Sommigen hebben daarin enorme ijsblokken, zodat we af en toe worden opgeschrikt door een plons IJ-S-K-O-U-D water 😉 Ook rijden er pick-up trucks over straat. In de laadbak staan grote tonnen met water en zitten mensen die water gooien. 

De tweede dag van het feest ga ik ook even de straat op, gewapend met m’n waterpistool (met heel koud water), een waterdicht hoesje voor m’n telefoon en uiteraard weer in m’n Songkran bloesje. 🙂 Zodra ik de straat van de Mission Home uitloop, word ik natgegooid en wordt m’n gezicht ingesmeerd met klei. Even verderop weer. Aan het einde van de straat word ik door een groepje jongeren uitgenodigd om een drankje mee te drinken, helaas voor hen doe ik daar niet aan mee. Langs de grote weg staan verschillende mensen klaar om voorbijgangers, in dit geval vooral auto’s en brommers, nat te gooien. En ik doe vrolijk mee met m’n pistool. 🙂 Uiteraard krijg ik ook het nodige over me heen. En is je pistool leeg? Dan is er altijd wel iemand die ‘m even wil vullen. Onderweg terug naar huis krijg ik nog een aanbod om een glaasje sterke drank mee te drinken. Ook deze sla ik af. Christenen in Thailand drinken geen alcohol, dus ik moet het goede voorbeeld geven 🙂

Bekijk hier en hier een filmpje.

In de weken voorafgaand aan Songkran hoorde ik al Songkran liedjes in de supermarkt en waren er verschillende mensen bezig met rituelen die bij het feest horen. Zo worden de boeddhabeelden gewassen met geurwater. Hiermee smeken ze voldoende regen af voor de komende rijstoogsten. Daarnaast eert men de oudere generaties door geurwater over hun handen te gieten. Ook de monniken in de tempels worden geëerd door ze een maaltijd te brengen. (‘k Ben daar zelf niet geweest, de foto’s zijn van een Thai.)

Naast het leuke aspect (het water gooien) en het religieuze aspect (ouderen en monniken eren) is er ook een minder fijne kant aan Songkran. Het feest staat namelijk bekend als ‘de 7 dodelijkste dagen’. En dat heeft dan vooral met het verkeer te maken. Veel mensen gaan met Songkran naar familie toe, waardoor ze een eind moeten reizen. En daarnaast wordt er bij het feest heel veel alcohol gedronken. In een week tijd gebeuren er duizenden ongelukken. Op zit moment (dag 3 v/d 7) staat de teller op 188 doden en 1934 gewonden in 1846 ongelukken. Dit zijn echt hele bizarre getallen om stil van te worden. 

Bij mij in huis merk ik niet veel van het feest. Af en toe waait er een vlaag muziek langs (die op veel plaatsten langs de straat behoorlijk (lees: enorm) hard aan staat), en zo nu en dan hoor ik brommers-zonder-uitlaat. Het klinkt als een wedstrijdje welke-brommer-maakt-het-hardste-geluid? 😉 

Al met al kan ik zeggen dat het een bijzonder feest is om eens mee te maken. Ik heb er van genoten – en we gaan nog even door de komende paar dagen.

Hartelijke groet uit Thailand,

Patricia

Geplaatst in 2018 | 1 reactie

Van het strand terug in de klas

Sa wat dii kha. (Hallo)

Sa bai dii may khá? (Hoe gaat het?)

Sa bai dii kha. (Het gaat goed)

Ja, ik ben steeds weer bezig met de taalstudie. 2 keer in de week komt Nan, die op het OMF kantoor hier werkt, naar me toe om een uurtje in de Thaise taal te duiken. Het is leuk om deze nieuwe taal te ontdekken, de letters te leren kennen, en woorden te leren. Het Thaise alfabet bestaat uit 44 medeklinkers, die je ook allemaal kunt combineren met ruim 10 klinkers en andere klanken. Om het onderscheid iets makkelijker te maken zijn alle medeklinkers gekoppeld een plaatje. Tijdens m’n taalles ligt de tafel vol met letterkaartjes. Wat leuk is, is dat ik op straat letters ga herkennen. 🙂 Vaak weet ik niet wat er bedoeld wordt met het Thaise woord, maar ik kan het wél lezen! Helemaal trots 🙂

De getallen t/m 100 ken ik en kan ik goed gebruiken als ik op de markt ben of een moterbike-taxi betaal. Vragen hoeveel is kost kan ik ook, en als ik de woorden niet weet, ga ik in het Engels en met mijn handen verder. En het komt steeds weer goed 🙂

Van mijn lerares kreeg ik het compliment dat ik al Thaise oren heb: ik kan het onderscheid horen tussen de 5 klanken (mid, low, falling, high & rising). Ook krijg ik steeds meer vaardigheid om de haast onmogelijke klanken uit te spreken: u , de u, maar dan anders.

Thai noemen me hier Khruu Ploy (khruu = leerkracht, Ploy = edelsteen)

In de afgelopen tijd heb ik 2 weken vakantie gehad. Het was heerlijk om even weg te zijn uit het schoolleven, en nieuwe dingen in Thailand te ontdekken. Ik ben in het gebied geweest waar zich ruim 13 jaar geleden een enorme ramp voltrok. Een zeebeving met een verwoestende tsunami als gevolg daarvan. Alleen al in Thailand zijn meer dan 5.000 mensen gedood. Aan de westkust van Zuid-Thailand was de schade enorm. Van die schade is nu nauwelijks meer iets te zien. Wel zag ik wat bomen die op een wel bijzondere manier stonden, wat natuurlijk een goed gevolg kan zijn van de tsunami. Verder zijn er op de eilanden waarschuwingsborden te vinden. 

In mijn vakantie was ik daar en het leven van de inwoners en toeristen gaat gewoon door. Ik geniet ook van de eilanden en de prachtige natuur die er is. In de wetenschap dat een zeebeving en tsunami zo weer zouden kunnen voorkomen. Ik weet ook dat God erbij is. Mijn tijden zijn in Zijn hand, wat er ook gebeurt.

Op de terugweg bedacht ik me dat ik geen enkele tempel heb gezien. Het boeddhisme is veel minder zichtbaar in het zuiden van Thailand. Hier is de bevolking veel meer verbonden aan de islam. Vrouwen met hoofddoekjes zijn er in overvloed – een aantal keer waren ze mijn brommer-met-zijspan-chauffeur. En mannen met gewaden ook, vooral op vrijdagmiddag, toen ik de verkeerde weg liep en ik langs een moskee kwam op het eiland Koh Mook. Dat eiland is trouwens zo klein dat er geen auto’s rijden. Vandaar ook die brommers-met-zijspan. 

Na de vakantie ga ik met frisse moed verder met het lesgeven, en het ritme is snel weer gevonden. De week erna was het homeschoolweek. Een gezamenlijke week met alle mission kids die thuisonderwijs krijgen. Het was deze keer op The Pines, een vakantieverblijf van OMF Thailand. Maandagmorgen gingen we op weg: bijna 5 uur rijden met een busje. Het leuke is dat The Pines aan het strand ligt. Heerlijk om dat vakantie gevoel nog even vast te houden 😉 

Een echtpaar van in de zestig uit Australië was er deze week om de kinderen les te geven. We gingen werken over het boek ‘The silver chair’, wat hoort bij Narnia. We lazen uit het boek, keken de film, knutselden allerlei dingen, deden spelletjes en oefenden met drama. En als we om 15.00 klaar waren, doken we het zwembad in 🙂 Leuk om zo een week op een andere manier bezig te zijn en nieuwe mensen te ontmoeten.

En het heerlijke strand om siësta te houden 🙂

De afgelopen weken ben ik nog wat leuke dieren tegen gekomen.

Gekko’s lopen er altijd wel in huis, maar dan in het klein. Van deze schrok ik wel wat meer. 

Ondertussen is het hete seizoen ook echt begonnen. Temperaturen van 35 graden of hoger zijn normaal. (Hoewel het nu nog meevalt en het veel meer regent dan andere jaren. Iets met klimaatverandering? 😉 ) Ik geniet van de warmte, tot nu toe is het nog prima te doen. Airco’s en ventilators helpen me daarbij.

Ik wil jullie allemaal bedanken voor het meeleven, meebidden, contact, post, wat dan ook – het doet me goed!

Warme groet!

Patricia

Geplaatst in 2018 | 3 reacties

Van KL naar de Romeinen & boeddhistische ruïnes

Het is al veel te lang geleden dat er een nieuwe blog kwam (geen bericht is goed bericht zullen we maar zeggen 😉 ). Daarom is het hoog tijd om jullie weer eens bij te praten.

Na de kerstvakantie was ik alweer snel in het normale ritme gekomen: lesgeven! Wat is het leuk om met mijn drie leerlingen bezig te zijn en vorderingen te maken. Het is fijn om die vaste dingen in mijn leven te hebben. Het leven naast het lesgeven is intensief. Leven in Thailand is intensief. De indrukken, het verkeer, very basic communicatie met locals op de markt, spontane ideeën om buiten de deur te eten (goedkoper dan als ik zelf zou koken) en de warmte (hoewel het nu nog net het koude seizoen is, wordt het warmer: 35 graden en meer). Ik vind het leuk om zo’n leven te hebben hier, en het is goed dat er af en toe een vakantie is om alle indrukken te verwerken en echt bewust te ontspannen. Dat is nodig om daarna weer verder te gaan.

Aan het einde van januari was mijn visum van drie maanden bijna verlopen. Ik moest het land uit om een nieuwe aan te vragen, en vervolgens weer terug te reizen. Daarom had ik samen met collega homeschool teacher Carina een stedentrip naar Kuala Lumpur, Maleisië geboekt. 

Na een vlucht van 2,5 uur (waarbij je net na het opstijgen de dikke smoglaag boven Bangkok heel goed kan zien) komen we aan in KL. De eerste dag gebruiken we om wat van de stad te gaan zien. De tweede dag gaan we naar de Thaise ambassade. Als we daar aankomen, staat er een enorme rij wachtenden voor ons. We sluiten maar aan in die rij. Als we dan eindelijk naar voren geschuifeld zijn, horen we dat een van ons nr. 130 is. En ze doen maar 130 aanvragen op een dag. De ander zou dus de volgende dag terug moeten komen. Na wat overleg mogen we het samen om één nummertje proberen. Gelukkig maar, anders zouden we een probleem hebben met onze terugvlucht. God voorziet: het komt goed! Als we de volgende dag terugkomen, krijgen we allebei ons paspoort terug met daarin een nieuw visum voor de komende drie maanden. 

In KL heb je twee identieke torens die heel beroemd zijn (waar ik nog nooit van had gehoord 😉 , maar ze zijn wél beroemd): De Petronas Twin Towers. Lange tijd waren het de hoogste torens van de wereld. Die willen we wel eens van dichterbij bekijken, en uiteraard ook ‘beklimmen’ (met de lift). Als we er op maandag komen, kunnen we niet meer omhoog, er mogen slechts 1200 mensen per dag omhoog. Dus kopen we een kaartje voor de volgende dag. De rest van de maandag genieten we in een groot park dat midden in de stad is aangelegd, met een meer, heel veel groen, een hertenweide, orchideeëntuin en vogelpark. Heerlijk om daar midden in die drukke, warme stad te genieten van rust. Dinsdagmorgen gaan we wél omhoog in de torens. Om 170 meter hoogte lopen we over de brug die beide torens verbindt. Daarna bekijken we het uitzicht op 370 meter hoogte. Prachtig!

Maleisië is een buurland van Thailand. Toch zijn er wel een aantal dingen anders. Ze hebben bijvoorbeeld gewoon ons Latijnse alfabet. Heerlijk om woorden te kunnen lezen, en geregeld ook te begrijpen, trafik-verkeer, staton-station, teksi-taxi, monorel-monorail, tren-trein, tiket-ticket 🙂 . Daarnaast is Maleisië enorm islamitisch, het is een Arabisch land met een Aziatisch tintje (of andersom). En ten slotte: in Maleisië hebben we geen enkele straathond gezien – in tegenstelling tot wat er allemaal in Bangkok rondloopt…

Nadat we weer teruggekomen zijn Bangkok was het weer tijd om aan het werk te gaan. Deze week geef ik twee dagen les met mijn collega-homeschool-teachers. Dit omdat hun gezinnen in Bangkok zijn voor een vergadering. Mijn klas zit ineens vol met acht leerlingen, twee peuters (en drie leerkrachten 😉 ) heel erg leuk! We werken deze dagen over de Romeinen, leren over de geestelijke wapenrusting, rekenen met Romeinse cijfers, maken schilden en helmen, doen ‘Romeinse spelletjes’, vechten in een heus amfitheater in de buurt, en we genieten met z’n allen van elkaar. Wat vonden de kinderen het leuk om weer met hun vrienden samen te zijn! 

Vind jij het fijn om een lang weekend te hebben? Ik wel! En dan maak ik dankbaar gebruik om wat van de omgeving te zien. Daarom ben ik pas een paar dagen naar Ayutthaya geweest. Een stad op een uur afstand – met de trein. Voor 20 Baht (=€0,50) mag je een uur lang genieten van een hoop herrie, ‘bijzondere’ geuren, een harde plastic bank met enorm weinig beenruimte, en wordt je ondertussen vervoert naar je bestemming. (Tja, ik had i.p.v. de 3e klas ook gewoon voor de 2e klas kunnen kiezen.) Eenmaal aangekomen stopt de trein bij een veel te kort perron, dus stap ik uit de op de rails. Kan ook gewoon. Vlakbij het station kan ik een fiets huren, om daarmee de stad te gaan verkennen voor twee dagen.

Meer dan 400 jaar is Ayutthaya de hoofdstad van Thailand geweest. In 1767 werd de stad aangevallen en geplunderd door de Birmezen. In 1768 kwam er een nieuwe koning die ook een nieuwe hoofdstad stichtte: Bangkok. De stad Ayutthaya ligt nu nog vol met restanten uit het verleden. Op mijn fietsje ga ik er een aantal ruïnes af: Wat Chai Watthanaram, Wat Phra Mahathat, Wat Yai Chai Mongkhon, (haha, ik weet bijna zeker dat je de namen niet helemaal hebt gelezen 😉 ) Eigenlijk zie ik overal hetzelfde: ruïnes, afgebrokkelde oude gebouwen, gebroken boeddhabeelden, beelden die nog intact zijn en veel toeristen. Het zijn stuk voor stuk toeristische trekpleisters. Nu ik daar geweest ben, komt het boeddhisme heel dichtbij. Ik vind het confronterend. Zó veel mensen die ook nu nog buigen voor deze beelden. Ik denk dat het een goede afspiegeling is van de Thaise cultuur zoals die ook nu nog is. Bid jij mee voor deze mensen dat ze mogen inzien dat het een grote leegte is? Gebed is zo nodig!

Net buiten de stad is een boerderij – niet met koeien, maar een olifantenboerderij. Tientallen olifanten lopen daar rond. Met een ijzeren ketting aan hun poot. Soms met een pin in de grond vastgemaakt. Soms ook gewoon los. Als ik aan kom fietsen, loopt er een in de berm langs de weg te ‘grazen’. Even later komt er een mannetje aan om hem mee terug te nemen naar de boerderij. Ook in de stad zelf kom ik olifanten tegen, speciaal voor de toeristen. Je kunt een rondje meerijden op hun rug. Dat heb ik nog niet gedaan. ‘k Ga liever olifant rijden in de jungle of iets dergelijks, niet in een stad tussen ander verkeer. 

Het was leuk om zo even twee dagen weg te zijn. Even wat anders doen dan lesgeven, even ontspannen en nieuwe dingen van Thailand ontdekken. Volgende week geef ik nog vijf dagen les, daarna heb ik twee weken voorjaarsvakantie. Ik kijk er naar uit! Het plan is om dan in het zuiden van Thailand op ontdekkingstocht te gaan. Misschien komt er volgende week nog een blog -er is nog meer te vertellen- en zo niet, dan niet. 

Voor nu veel warme groeten uit Bangkok,

Patricia

Geplaatst in 2018 | 1 reactie

Zegenrijke Kerst & van 2017 naar 2561

Het is weer tijd voor een blog over de afgelopen tijd, waarin jullie in Nederland kerst vierden, en ik in Thailand ook. Het was voor mij anders dan anders, maar het gaat om de kern (en die is altijd hetzelfde): Er aan terugdenken dat Jezus op aarde geboren is. Dan maakt het voor mij niet uit hoe ik het vier, als Jezus er maar bij is. En Hij was erbij!

Om bij het begin te beginnen: vrijdag 22 december was de laatste schooldag voor de kerstvakantie. De dag erna ging ik op reis: naar Manchakhirie, een kleine stad in Isaan, het platteland van Thailand. Samen met Carina ging ik naar Leander – twee collega’s-op-afstand.

Het leven op het platteland verschilt echt met de stad Bangkok. In deze stad zijn bijna geen buitenlanders, waardoor we door iedereen begroet en nagekeken worden. De huizen die we zien, zijn bijna allemaal van hout, en staan hoog op palen. Daarnaast is ook de natuur heel anders. Hier zijn er veel -heel veel- rijstvelden (waarvan de rijst net geoogst is), en kun je op straat gerust een paar koeien tegenkomen. Dat het leven in Thailand om eten draait, wordt ook meteen weer duidelijk als we aankomen: we mogen direct aanschuiven aan de tafel van de buurvrouw. Er worden gelijk wat extra worstjes op de bbq gelegd. 

Kerst is een feest dat in Thailand niet uitbundig wordt gevierd. Je ziet wel wat kerstversiering hangen en in sommige winkels hoor je Engelse kerstliedjes, maar voor de rest ‘doen ze er niet aan’. Er wordt gewoon gewerkt op die dagen. Daarom vierden we op zondag al in de kerk kerst. De kerk van Manchakhirie -die geplant is door de Nederlandse zendingswerkers Sijmen en Annelies- had samen met een kerk op een uur rijden een kerstdienst georganiseerd. Nu moet je je geen enorme mensenmassa bij voorstellen (helaas!), maar een groepje van ongeveer 25 mensen, en nog een heel aantal kinderen. Het was een bijzondere dienst, deze morgen werden er namelijk 2 jonge meiden gedoopt. Zij hadden de keuze gemaakt om te leven met en voor Jezus. Wat is het mooi om te zien dat God hier Zijn werk doet. Na de dienst is het de gewoonte om gezamenlijk te eten met elkaar. En omdat het kerst was, worden er cadeaus uitgedeeld. 

Op maandag -wat jullie in NL 1e Kerstdag noemen- is er een kerstfeest voor de mensen uit de buurt van de kerk. ’s Avonds wordt er een maaltijd georganiseerd en wordt het Evangelie gedeeld. ’s Middags helpen we mee aan de voorbereidingen. We zoeken winterjassen uit die uitgedeeld gaan worden, maken zakjes met wat lekkers voor de kinderen die gaan komen, hangen een groot spandoek op aan twee bamboestokken, hangen lampen op (aangezien het in Thailand rond 18.30 donker is) en we versieren een kerstboom. Er worden oliebollen gebakken (grappig: Sijmen begon met het bakken, maar vervolgens stonden er een paar Thaise vrouwen typisch Nederlandse oliebollen te bakken 🙂 ). Daarnaast maken Thaise vrouwen eten klaar voor de maaltijd. 

’s Avonds is het een gezellige drukte. Er zijn heel wat mensen en ook kinderen die komen. Er wordt gegeten, er wordt gezongen, er worden spelletjes gedaan, het Evangelie wordt gedeeld. (Bidden jullie mee dat er mensen zullen zijn die er nog eens aan terugdenken en er meer over willen weten?) Wij Nederlanders mogen twee kerstliedjes zingen, en we worden aangekleed in Thaise kleding en krijgen een Isaans dansje aangeleerd. Vervolgens willen er nog veel mensen met ons op de foto. 

Dinsdag -jullie noemen dat in NL 2e kerstdag- gaan we met nog twee Nederlandse zendingswerkers naar een Boeddhistische school. Het is daar geen probleem als we iets over de Bijbel en kerst komen vertellen. Mooi! Zingen, een dansje aanleren, een spel, en de kinderen inzetten bij het uitbeelden van het kerstverhaal. Het evangelie wordt gedeeld. Waarschijnlijk de eerste keer dat de kinderen het horen. Wat mooi is om te zien, is dat er ook leerkrachten zijn die geïnteresseerd zijn. 

Dinsdagavond genieten we van een heus kerstdiner wat we met elkaar klaarmaken. Broccoli-munt soep, vlees met gekarameliseerde honing, kip uit de oven -helaas geen kalkoen, die hadden ze niet op de markt- sla, rijst, brownie, ijs. 🙂 🙂 Zo luxe eet ik zelfs in NL niet met de kerst. Eten is zo’n beetje de basis van het leven hier in Thailand. Als je mensen op bezoek krijgt, dan zorg je dat er een maaltijd klaarstaat, of het nu ’s morgens, ’s middags of ’s avonds is. Zo genoten wij als Nederlanders ook van een heerlijk kerstmaaltijd, en van de gezelligheid met elkaar.

In onze vrije tijd -die we ook nog hadden- hebben de de stad Manchakhirie bekeken per fiets, zijn we naar een schildpaddentuin geweest, hebben we langs het moeras gefietst, en zijn we een dag naar Khon Kaen geweest, een wat grotere stad op een uur rijden.

Zending in Thailand is veel meer dan alleen het Evangelie delen. Het gaat juist om het opbouwen van een goede relatie met de mensen. Pas als die relatie er is, kan het Evangelie gedeeld worden. Het doel van de (kerst)activiteiten is dan ook relatieopbouw. Het was heel fijn dat ik op z’n praktische manier kon te helpen met de kerstactiviteiten en zendingswerk. Voor mij maakte dit een bijzondere en zegenrijke kerst. Een onvergetelijke kerst!

Oud en Nieuw heb ik gevierd in Lopburi, de woonplaats van Carina. Natuurlijk heb ik ook gelijk kennisgemaakt met de stad. In de old-town lopen honderden apen. De meesten bij de apentempel, een oud monument. Daarnaast lopen ze ook in de stad zelf, beheren ze leegstaande gebouwen en kan het zomaar gebeuren dat ze eten van mensen afpakken. Het klinkt heel leuk, toch? Loslopende, spelende apen. Maar het zijn er zoveel, dat het een ware plaag is. 

31 december hebben we een spelletjesavond, samen met een aantal studenten. Rond 00.00 gaan we met elkaar naar een grote rotonde in de stad. Daar zal vuurwerk afgestoken worden. Voor de rest wordt er weinig afgestoken hier, het is ook amper te koop. In Thailand kent men een andere jaartelling dan de onze. Er wordt vaak gebruik gemaakt van de Boeddhistische jaartelling, en die loopt 543 jaar voor op de onze, gebaseerd op het sterfjaar van Boeddha. We gingen dus van het jaar 2017 over in het jaar 2562 🙂 Happy New Year! Van 13 -15 april hebben we nogmaals een nieuwjaarsfeestje, dan wordt het Thais nieuwjaar uitbundig gevierd. 

Bij de rotonde waar het vuurwerk afgestoken wordt, is ook nog een stukje met allerlei kerstbomen en -mannen, en er valt zelfs sneeuw. Een feestje om rond te lopen 🙂 Klik hier voor een filmpje.

Zo. Dat was dan een ‘korte’ beschrijving van mijn kerstvakantie. Een kerst-werk-vakantie.

Voor iedereen in Nederland: Het allesbeste gewenst voor het nieuwe jaar. Ga met God!

Lieve groet uit Thailand, Patricia

Geplaatst in 2017 | 2 reacties

Feestdagen en meer…

Ha mensen!

Ondertussen ben ik precies 4 weken in Thailand, en ik kan zeggen dat het al veel langer voelt. Ik heb mijn draai gevonden, woon in een fijn huis, en krijg steeds meer ritme in het lesgeven. Ja, het gaat echt heel goed hier. En daar ben ik dankbaar voor!

In de afgelopen weken is er weer van alles gebeurd. Zo was op 2 december mijn verjaardag. ’s Morgens kwam de familie Van Heiningen op bezoek. Daarna gingen we lunchen in een ijsrestaurant.

Ook kwam mijn collega-op-afstand Carina het weekend naar Bangkok. Dat weekend hebben we samen weer nieuwe dingen van de stad ontdekt. We gingen met een watertaxi naar de stad. Een boot die heel snel van de ene naar de andere aanlegsteiger vaart, even stopt en heel gauw weer verder vaart. Na ongeveer 30 haltes gingen we eruit. Onderweg zagen we steeds meer van Bangkok. Huizen op palen langs het water, wolkenkrabbers, veel -heel veel- tempels. Zoals er in NL overal kerktorens staan, zo staan hier overal tempels. 

Daarnaast zijn we bij de Chatuchak weekend market geweest. De grootste weekend markt van Thailand. Een markt met ruim 10.000 kraampjes en winkeltjes. Een markt waar je van alles kunt kopen, écht van alles: honden en superschattige puppies, katten, kippen, konijnen, egels, eekhoorns, slangen, kalkoenen, vissen, kanaries, duiven, ganzen, meelwormen, andere insecten… en dan is dat alleen nog maar de dierenafdeling. Het liefst doen ze er zo veel mogelijk in een klein hokje, en dat maakt dat het er vaak heel dier-onvriendelijk uitzag. Daarnaast hadden ze ook nog van alles te koop, alles wat je je maar kan bedenken op een markt 🙂

De afgelopen weken heb ik op school gewerkt over Sinterklaas. Best apart, het is hier altijd zomer, helemaal geen donkere avondjes waarbij de maan door de bomen schijnt 😉 Om een beetje in de sfeer te komen, bakten we op school pepernoten. Op 5 december vierden we Sinterklaas met een heleboel andere Nederlanders bij de Nederlandse ambassade in Bangkok.

Naast deze leuke hoogtepunten gaat mijn leven gewoon z’n gangetje, zoals dat ook bij jullie in NL gaat. Opstaan, ontbijten, naar school (waar ik binnen tien seconden ben vanuit de keuken 🙂 ) lesgeven tot 15.00, lessen voorbereiden voor de volgende dag. Een paar keer in de week ga ik eten bij Reinout en Arenda, soms ga ik ’s middags naar een parkje op een kwartier fietsen, waar je heerlijk kunt relaxen (met maar een klein beetje herrie van het verkeer op de achtergrond), ik heb het plan om elk weekend de stad in te gaan om weer nieuwe dingen te ontdekken, pas ging ik op zaterdagmiddag zwemmen met Arenda en de kits (dat was in het weekend dat er in NL sneeuw was, wat is het lekker warm hier 😉 ) Al met al verveel ik me nog geen moment hier. M’n spullen voor handlettering en mijn e-reader heb ik nog nauwelijks gebruikt. 

Voor nu laat ik het hierbij, een volgende blog komt snel weer, er is namelijk nog veel meer te vertellen!

Ik sluit af met nog wat foto’s:

Post krijgen vind ik echt heel leuk! Dus als je me blij wilt maken… zoals je ziet is er nog plaats genoeg op m’n muur 🙂 Mijn adres vind je onder het tabblad steunen.

Hartelijke groet uit Thailand, Patricia

 

Geplaatst in 2017 | 3 reacties